Hoofdpunten:

  • Je kunt zich voor van alles aanvullend verzekeren.
  • Lang niet altijd is dit nodig.
  • Altijd zorgvuldig afwegen.
  • Géén acceptatieplicht voor verzekeraars.

4. Aanvullend verzekeren

Wat is het verschil tussen een aanvullende verzekering (die altijd vrijwillig is) en de verplichte basispolis? Wat kun je van zo’n aanvullende polis verwachten? En hoe maak je een goede afweging van voors en tegens als het gaat om het afsluiten van zo’n aanvullende verzekering?

Persoonlijke afweging

Of je je wel of niet aanvullend wilt verzekeren bovenop het verplichte basispakket is een persoonlijke afweging. Aanvullend verzekeren kan bijvoorbeeld voor de tandarts, de fysiotherapeut, brillen/ contactlenzen of alternatieve geneeswijzen. Wat kost dit aan premie? En hoe groot is de kans dat je ook echt gebruik gaat maken van de zorg die hiermee verzekerd is? Hierover zo meer, maar eerst een paar dingen vooraf.

Geen acceptatieplicht

Verzekeraars hebben bij aanvullende verzekeringen geen acceptatieplicht (?), zoals die voor het basispakket wél geldt. Als verzekeraars vinden dat je een ‘te slecht risico’ bent, dan kunnen ze je voor een aanvullende verzekering (?) weigeren of een hogere premie vragen. In de praktijk passen zorgverzekeraars alleen acceptatiebeleid toe bij aanvragen voor een zeer uitgebreid aanvullend pakket. Had je al een uitgebreide aanvullende verzekering dan kunt je vaak zonder problemen overstappen.

Beter bij één verzekeraar

Een aanvullende verzekering hoeft niet per se te zijn afgesloten bij de zorgverzekeraar bij wie je je verplichte basispolis hebt. Je kunt bijvoorbeeld voor de basispolis naar een nieuwe verzekeraar overstappen, maar voor de aanvullende polis bij je oude verzekeraar blijven. In het verleden was dit een reële optie, omdat een nieuwe (basis)verzekeraar je soms niet accepteerde voor de aanvullende polis, of alleen tegen slechtere voorwaarden. Maar intussen hebben verzekeraars hierover onderling afspraken gemaakt: wie wil overstappen met basispolis plús een al bestaande aanvullende polis, wordt voor diezelfde aanvullende dekking gewoon geaccepteerd.

Als je zowel uw basispolis als je aanvullende verzekeringen (?) bij dezelfde verzekeraar heeft afgesloten, heeft dit als bijkomend voordeel dat die dan ook direct op elkaar zijn afgestemd. Dit betekent dat ook vergoedingen in het verlengde van elkaar liggen. Als er daarentegen twee verschillende verzekeraars in het spel zijn, kan dit administratief gedoe geven.

Tientjes per maand

Ruim vier op de vijf mensen hebben een of meer aanvullende polissen. De premies zijn best stevig, voor tandzorg of fysiotherapie al gauw een paar tientjes per maand. En de vergoedingen zijn gelimiteerd. Soms zijn er eigen bijdragen, van bijvoorbeeld 25 procent op iedere rekening. En vaak is er een maximum aan het bedrag, of aan het aantal behandelingen dat per jaar wordt vergoed. Je kunt daarom óók besluiten om geen aanvullende polis te nemen, maar zelf een soort spaarpot te maken voor mogelijke extra kosten.

Tandartszorg

Voor verzekerden ouder dan 18 jaar voorziet de basispolis alleen in uitzonderlijke gevallen. Het gaat dan om de kaakchirurg of vergoeding van een kunstgebit. Afhankelijk van de soort zorg moet de verzekerde hiervoor wel een eigen bijdrage betalen. Ook geldt het verplichte eigen risico. Dus de kosten van je reguliere controles, vullingen, wortelkanaalbehandelingen, kronen, bruggen en implantaten zul je helemaal zelf moeten betalen. Tenzij je je aanvullend verzekert.

Gaat een behandeling meer dan 250 euro kosten, dan kunt je je tandarts om een offerte vooraf vragen. Hij is verplicht om je die te geven. Heeft je een aanvullende tandzorgverzekering, dan kun je die offerte eerst voorleggen aan je verzekeraar, zodat je van tevoren weet wat er vergoed wordt. Op de uiteindelijke rekening van de tandarts vind je een serie codes, elk voor een onderdeel van de behandeling, met hieraan gekoppeld steeds een bepaald bedrag. Die bedragen mogen niet hoger zijn dan de tarieven die zijn vastgesteld door de Nederlandse Zorgautoriteit (NZa). Als je zelf wilt controleren of de rekening niet te hoog is, kun je hiervoor op de website van de NZa de lijst met Tarieven en prestaties mondzorg raadplegen.

In een enkel geval maakt ook orthodontie deel uit van de aanvullende tandartsverzekering, waarbij kinderen soms gratis zijn meeverzekerd (hoofdstuk 8). Tot slot: als je in een bepaald kalenderjaar hoge tandartskosten heeft moeten betalen, dan kan het zijn dat je hiervan een deel kunt aftrekken voor de inkomstenbelasting. Dit geldt trouwens ook voor nog een aantal andere medische kosten. Meer hierover vind je op de website van de Belastingdienst.

Fysiotherapie

Wie alleen een basispolis heeft, moet de kosten van fysiotherapie zelf betalen. Dat wordt anders als de aandoening waar het om gaat is opgenomen in een lijst met chronische aandoeningen die door de overheid is vastgesteld. Hieronder valt ook het revalideren na bijvoorbeeld een knie- of heupoperatie. Maar let op. Voor de meeste aandoeningen van de chronische lijst geldt dat je de eerste twintig behandelingen zelf betaalt.

Er zijn een paar uitzonderingen waarbij fysiotherapie wel vanaf de eerste behandeling wordt vergoed uit de basispolis. Dit geldt voor claudicatio intermittens (ofwel etalagebenen) waarvoor maximaal 37 behandelingen per jaar worden vergoed, ook zonder aanvullende verzekering. En voor bekkenfysiotherapie worden uit de basisverzekering de eerste negen behandelingen vergoed. En dit geldt ook voor de eerste twaalf behandelingen oefentherapie bij artrose aan de heup- en kniegewrichten. En sinds 2019 wordt oefentherapie bij COPD vergoed vanaf de eerste behandeling. Er zit wel een maximum op het aantal behandelingen dat vergoed wordt. Dit zijn er maximaal zeventig. In de jaren daarna is het aantal behandelingen afhankelijk van de ernst van de COPD.

Tot 1 augustus 2021 kunnen coronapatiënten met ernstige klachten bepaalde behandelingen vergoed krijgen uit het basispakket. Bij deze zogenoemde paramedische herstelzorg gaat het om:

  • logopedie (alle behandelingen vergoed);
  • ergotherapie (maximaal 10 uur);
  • fysiotherapie of oefentherapie(maximaal 50 behandelingen);
  • voedingsadviezen van diëtist (maximaal 7 uur).

Er gelden voorwaarden voor paramedische herstelzorg na een coronabesmetting. Zo moeten patiënten meedoen aan een onderzoek. Dit is om te bepalen of behandelingen bijdragen aan een goed herstel van de ziekte.

Speciaal geval: buitenland

Tot slot: lees in hoofdstuk 10 over de vergoeding van zorgkosten die je in het buitenland maakt. De praktijk leert dat die vergoeding soms lager is dan veel mensen denken. Dit kan leiden tot flinke financiële tegenvallers. Ook op dit punt kun je je aanvullend verzekeren, en het kan zeker de moeite lonen om hier goed naar te kijken.

Met de pijl rechtsboven ga u naar de volgende pagina. Of ga direct naar de inhoudsopgave.

Het Nationale Zorgnummer


Heb je na het lezen van dit e-book nog vragen? Neem dan contact op met het Nationale Zorgnummer. Dit is de advieslijn van Patiëntenfederatie Nederland. Je kunt het Nationale Zorgnummer e-mailen via de website of bellen.

Telefoon: 0900 - 23 56 780 (20 cent per gesprek)
van maandag tot en met donderdag van 10.00 - 13.00
of www.nationalezorgnummer.nl


Het Nationale Zorgnummer


Heeft u na het lezen van dit e-book over nog vragen? Neem dan contact op met het Nationale Zorgnummer. Dit is de advieslijn van Patiëntenfederatie Nederland en twee andere patiëntenorganisaties. U kunt het Nationale Zorgnummer bellen of e-mailen via de website.

Telefoon: 0900 - 23 56 780 (20 cent per gesprek) van maandag tot en met vrijdag van 10.00 - 13.00 of www.nationalezorgnummer.nl